]:->

Święta ponoć idą… znowu komercha :/

duszek — Sun, 16 Dec 2007 17:46:43 +0000

Wnerwia mnie to każdego roku bardziej – po 1 listopada choinki, mikołaje, bombki i inne pierdółki świąteczne wjeżdżają do sklepów. To jest chore. Piękne rodzinne święta, które mają wiele magii w sobie zostały podporządkowane wyłącznie komercji, marketingowi, szale zakupów i wydawania. A przecież nie o to chodzi. Ludzie już chyba zapomnieli, że najważniejsze w tych świętach jest to, by spotkać się wspólnie z rodziną, złożyć życzenia łamiąc się opłatkiem, pobyć wreszcie razem i sobą nacieszyć, bo w końcu często nie mamy czasu się spotkać. Już ogóle pomijam fakt, że w końcu to jest Boże Narodzenie, zatem jakby na to nie patrzeć, święto religijne, ale już chyba nawet Ci, którzy mówią o sobie jako o wierzących, powoli o tym zapominają… smutne. Jest tylko szał, co komu kupić a sprzedawcy to wykorzystują, albo wręcz to oni to nakręcają. Nie ważne. Na blogu koleżanki wpisała się jakaś dziewczyna. Napisała, że przecież to nawet fajne jest, to szukanie prezentów i obdarowywanie się i że powinniśmy się poddać ‘magii świąt’. Jeżeli ona nazywa coś takiego magią świąt, to ja przepraszam, ale ja w to nie wchodzę. Poza tym wtedy właśnie kupujemy jakieś pierdoły, które nikomu się nie przydają i wydajemy kupę kasy na to, niepotrzebnie. Lepiej kupić coś, co się spodoba, przyda, ktoś się ucieszy. Jasne, fajnie jest dostawać prezenty, dużo prezentów, najlepiej drogich, ale połowa z nich jest nieużyteczna. Ja wolę się umówić, co komu kupić i co mnie kupić, żeby to miało jakieś ręce i nogi, i żeby się każdemu podobało i żeby nie wrzucił tego w kąt, bo niepotrzebne. I mi jest przykro i im w przeciwnym razie – kupującemu dlatego, że kupił coś niepotrzebnego, choć chciał dobrze a obdarowanemu… no cóż, głupio mu, że dostał coś niepotrzebnego, co najchętniej rzuciłby w kąt, albo zmusza się by to używać, choć nie chce.

Na rodziców pomysł mam… O mało mi go nie zabrali. Gorzej już jest z dziadkami. I siostrami ciotecznymi, których nie cierpię….

I… hmmm, może mi coś podpowiesz?;) w czwartek na przykład ;)

Zima?

duszek — Sat, 01 Dec 2007 14:51:00 +0000

Zdawałoby się, że zima. Śnieg, zimno… ale nie, teraz to już plucha i pada deszcz… pada i bębni mi nad głową w okno dachowe. Taka jesienna zima, lub zimowa jesień, jak kto woli. Wszystko takie zmienne i kruche się wydaje. Wszelkie postanowienia, niemalże pewniki, wszystko poddaje w wątpliwość. Wszystko przez tą pogodę. Nie nastraja chyba nikogo. W poniedziałek klasówka z fizyki, Kuligowa wkurzona na nas, że jej nie znosimy choć mamy powody ku temu, psor gadająca żaba też ma dosyć naszego lenistwa, bo my coś wiemy, ale nie chce nam się mówić. I to co wczoraj cieszyło, już dzisiaj ani parzy ani ziębi…

…głupia pogoda…

…i ten stan przejściowy :(

Jak można być tak nieczułym…?!

duszek — Sun, 11 Nov 2007 12:45:14 +0000

http://wiadomosci.onet.pl/64479,21,0,pokaz.html

Znalazłam link do tej galerii na blogu koleżanki… obejrzałam i przeraziłam się tak jak ona. Jak można w ogóle wpaść na tak głupi pomysł…?! Chyba trzeba być niespełna rozumu, niedorozwiniętym intelektualnie, by coś takiego zrobić. Co z tego, że to nie był człowiek a pies, ale on jest także istotą żyjącą, która czuje. By żyć, potrzebuje jedzenia i picia, a to było mu sukcesywnie odmawiane. Zabił go na pokaz…

A ludzie co na to? NIC. I to mnie jeszcze bardziej przeraża. To, że są szaleńcy i mordercy wśród nas, wiemy od zawsze, ale jak można nie zareagować na cierpienie? Jak można chodzić w okół umierającego celowo zwierzęcia i nic z tym nie zrobić? No jasne, ze sztuką się nie dyskutuje, ale czy tak samo możemy nazwać artystą morderce a jego zbrodnie sztuką i tak go usprawiedliwiać? No nie. Wszystko ma swoje granice. A ci ludzie chodzili obok, patrzyli na umierające zwierzę, jakby było przedmiotem, zabawką… Jak tak w ogóle można. Być kompletnie nieczułym, kompletnie gruboskórnym i wielkim ignorantem… I się dziwimy, jeśli na oczach wszystkich rozgrywa się jakaś tragedia, ludzie publicznie popełniają ciężkie przestępstwa – zabijają, biją, gwałcą a ludzie przechodzą obok w ogóle nie widząc, co się dzieje, nie reagując. Patrzymy tylko i wyłącznie na siebie, na własne bezpieczeństwo, zamiast też czasem zadbać o innych. Aż boli taka ignorancja…

Ten pies nie zdechł… ten pies został zamordowany na oczach ludzi…

A artysta został reprezentantem swojego kraju… kolejni idioci z komisji…

PS. Umieszczam link do petycji przeciwko takiemu zachowaniu http://www.petitiononline.com/13031953/petition-sign.html?

Styl ubierania się, zachowania a nasze przekonania

duszek — Sun, 04 Nov 2007 22:17:41 +0000

Ostatnio zaczęłam szukać sobie informacji na różnych stronkach, poważnych, stylizowanych na poważne i robionych z przymrużeniem oka, dla śmiechu, o stylach. W szczególności o tzw. EMO, bo stwierdziłam, że coś mnie w nich wnerwia, nie wiem co i pomyślałam sobie, że może wreszcie się dowiem, co znaczy być EMOsem. I się przeraziłam. I uśmiałam poniekąd, bo to jest dość żałosne w swych założeniach. Jednakże stwierdziłam, że ogólnie, w szkole chociażby, widzę sporo ludzi ubranych jak EMO, czyli grzywka zakrywająca pół twarzy, paski, rurki, czachy, hmmm… coś co nazywają ‘serkiem’ i jako laik mogę tylko zgadywać, że chodzi o ten wzór co kojarzy mi się z ORYGINALNĄ arafatką, o właśnie – wszelkie chusty typu arafatki i tak dalej, bo nie chce mi się wymieniać, ale [wracając do wątku] nie wyglądają na osoby, które uważają się za wielce niezrozumiane, nie są outsiderami ani nie płaczą nad sobą w kącikach. Są to zazwyczaj bardzo towarzyskie osoby, zwariowane, pełne dziwacznych pomysłów, ale na pierwszy rzut oka – EMOs. I to mnie tak troszkę zastanowiło. Niektóre osoby ubierają się tak, jakby należały do pewnej subkultury choć nie należą i z przekonaniami przypisywanymi danej subkulturze nie mają za wiele wspólnego. Zresztą, co mam daleko szukać. Słucham raczej rocka i metalu, uwielbiam czarne ciuchy, troszkę mroczne, ale metalówą bym się nie nazwała. Choć kiedyś ktoś mi i sobie obiecał, że ze mnie zrobi metalówę, ale chyba mu coś nie wyszło. Poza tym rozśmieszyło mnie zdanie już nie raz przeze mnie czytane w rożnych źródłach, że ktoś, kogo można nazwać metalem boi się wody i mydła jak diabeł wody święconej. Zabawne, ale jest wiele osób nienależących do żadnej subkultury i wyglądających znacznie gorzej niż Ci metale ;]. Chodzę w glanach, na plecaku [zwykłym!] mam dwie naszywki [choć troszkę nieaktualne w tym momencie], płaszczyk, słuchawki w uszach a w nich zawsze coś rockowego czy też metalowego [choć to określenie w pewnych sytuacjach rozśmiesza, jak np. odpowiedź mojego kolegi z gimnazjum na pytanie co chce na mikołajki - 'no, jakąś płytę... metalową' ;]], typu Rammstein, Apocalyptica, Therion, KAT, Marilyn Manson, Guano Apes czy coś w ten deseń [choć nie tylko takich zespołów słucham, ale nie teraz o tym]. Jednakże nie mam nic wspólnego z growlem, którego zresztą nie znoszę, pisaniem własną krwią [O_o], wyznawaniem S[z]atana, czy też innymi durnymi rzeczami przypisywanymi metalom. Reasumując – czy patrząc na to wszystko mam stwierdzić, że należę do subkultury metalowców, choć nie do końca się czuję metalówą, tak jak tamci wyglądają na EMOsów, choć nie płaczą nad własnym życiem? Chyba nie bardzo. Choć i tak jest mi do niej najbliżej, bo punka słuchałam tylko przez chwilę. Teraz słucham razem z Siostrą, jak chcemy się powygłupiać – o tak, wtedy niezastąpiona jest płyta Greenday, Ofspring czy też RHCP [choć nie wiem, czy to punk, czy rock, grunt, że dobrze można się powygłupiać skacząc po pokoju i drąc się niepojęcie tuż przed przyjazdem starszych - taki ostatni akcent babskiego, porąbanego tygodnia w Jarosławcu ;]]

PS. Jednego tylko nie lubię w ubieraniu się ze wskazaniem na jakąś subkulturę – zupełnego braku elementów wspólnych. I też tego, że niektórzy ubierają się na czarno i chodzą w glanach nie lubiąc nic z metalu, kompletnie nic, coś ewentualnie z rocka, ale też tego delikatnego. Troszkę konsekwencji…

Powiedzmy, że w charakterze wstępu ;)

duszek — Sun, 04 Nov 2007 21:00:45 +0000

Nie wiem, co tu będzie, bo nie wiem, co mnie spotka w życiu. Jak większość ludzi piszących blogi mam potrzebę dzielenia się emocjami i wydarzeniami z innymi, bo najzwyczajniej w świecie ulgę mi to przynosi. Jednakże tu nie znajdą się posty z informacjami, których nie mogłabym nazwać oficjalnymi. W sumie to zakładam ten blog dlatego, że na moim drugim blogu mieszały się wpisy osobiste, takie, które były kierowane głównie do przyjaciół i do osób zaufanych, z postami takimi codziennymi – co się wydarzyło w szkole, na rysunku, co nowego u mnie itd. I problem, bo jak udostępnić adres bloga komuś, komu nie chcesz się zwierzać z tego, że Cię facet rzucił, ale z tego, co u Ciebie – czemu nie. Stąd ten blog, taki oficjalny – na takie autentycznie osobiste notki zostawiam sobie miejsce na tamtym, a tu będzie oficjalnie ;]

Aha, i jeszcze jedno – uwaga, bo ja uwielbiam się rozpisywać i jak piszę to często wypracowania ;) ktoś stwierdził, że ja powieści powinnam pisać [pozdrowienia dla Niej, o ile tu dotrze ;)]

No, to tyle ode mnie na początek ;]